Faasnachtsvärs
   
  Schlaag vieri isch s demoorge,
e dunggli Stadt, jetz isch s sowyt,
vergässe sin jetz alli Sorge,
s isch Moorgestraich, s isch Faasnachtszyt.

Me luegt die scheene Lampe n-aa,
frait sich uff e Nomidaag,
well denn isch me sälber draa,
und lauft zem Taggt vom Pauggeschlaag.

   
  E Stindli, zwai gosch denn go ligge,
bis Zyt isch ass au du darfsch goo,
denn leggsch s Goschdym aa, das schygge,
bisch baraad zem yyne z stoo.

Uff dr Strooss stoot jetzt dyy Gugge,
in Formation, bald goots denn loos,
am Rand feen d Lyt scho affo drugge,
denn goots loos duur d Fasnachtsstrooss.

   
  Im Glyychschritt laufe miir duur d Stadt,
spiiele ass es nuur so gracht,
d Lyt dien klatsche, findes glatt,
und wyters goots bis dieff in d Nacht.

Noo 3 Daag seets denn andersch uus,
kaputti Schnuure, miedi Bai,
duss isch bald dr letschti Pfuus,
iibrig blybt e schwääre Stai.

   
  Verbyy isch s denn am Donnschtigmoorge,
d Butzmaschiine hänn jetz s Saage,
hoggsch denn bald am groosse Zmoorge,
gspyyrsch e sältsaam Gfyyl im Maage.

Umme isch dää Fasnachtsbruuch,
d Frau Faasnacht ziet sich zrugg in Himmel,
am Bummel griegsch iir letschte Huuch,
laufsch nomool duurs Menschegwimmel.

   
  Hofi